Wrzesień 2014

Solidus Teodozjusza II

Okres wybicia: lata 443-450 n.e.

Średnica: 21mm.

Waga: 4,49g.

 

Złota moneta Teodozjusza II, trafiła do zbiorów muzealnych w 1987 roku. Wcześniej należała do księdza greckokatolickiego z miejscowości Opaka, który znalazł ją sam lub raczej, jak się przypuszcza, otrzymał od miejscowych wiernych. Solidus z Opaki jest zabytkiem wyjątkowym o dużej wartości ekspozycyjnej i naukowej.

Moneta upamiętnia objęcie przez Teodozjusza tytułu konsula po raz siedemnasty, co w rzeczywistości miło miejsce w 439 roku.

Awers: Przedstawia popiersie cesarza w pozycji frontalnej, lekko zwróconej w lewo, w pancerzu i hełmie z podwójnym rzędem perełek. Na prawym ramieniu trzyma włócznię, której grot widoczny jest za głową. Na lewym ramieniu dźwiga tarczę, na której widnieje scena z jeźdźcem. Napis otokowy brzmi: D N THEODOSIVS PF AVG ( DOMINVS NOSTER PIVS FELIX AVGVSTVS).

Rewers : personifikacja Konstantynopola na tronie z wyciągniętą prawą ręką, w której trzyma globus z krzyżem. Pod nim w polu widoczna jest ośmioramienna gwiazda. W drugiej ręce trzyma berło. Obok tronu, po prawej stronie znajduje się tarcza. Stopa Konstantinopolis opiera się o widoczny z lewej strony dziób łodzi. Napis otokowy brzmi: IMP XXXXII COS XVII PP ( IMPERATOR XXXXII CONSVLXVII PATER PATRIALE). W odcinku widnieje napis CONOB sugerujący mennicę w Konstantynopolu.

 

Solidus pochodzi z niespokojnej epoki nazywanej okresem wędrówek ludów (375-568 r. n.e.), kiedy w Europie, zwłaszcza środkowej, miały miejsce liczne przemieszczenia ludności wywołane najazdami koczowniczych Hunów. Kiedy w I połowie V wieku Hunowie i sprzymierzone z nimi plemiona utworzyły potężne wieloetniczne imperium w Kotlinie Karpackiej, stało się ono poważnym zagrożeniem dla Cesarstwa Wschodniorzymskiego. Można powiedzieć, że dzieje Europy środkowej w V stuleciu w dużej mierze kształtowały się pod wpływem stosunków jakie łączyły Hunów z Cesarstwem. Teodozjusz II okazywał wyjątkową słabość w relacjach z Hunami. Za swą uległość płacił ogromną cenę, godząc się między innymi na pewne przywileje handlowe oraz przekazując Hunom olbrzymie trybuty i podarki w złocie. Na groźby i najazdy koczowników Konstantynopol odpowiadał w tym okresie niemal wyłącznie akcjami dyplomatycznymi. W takim kontekście ogromne ilości złotych solidów trafiały na tereny zajmowane przez Hunów, a pośrednio także na te obszary, z którymi utrzymywali oni kontakty handlowe lub podporządkowali sobie militarnie i politycznie.